UITVAART
VAN PATER HARRY VAN DE VEN
HEYTHUYSEN,
31 JANUARI 2008
Hij was eerder Provinciaal van
ons missiegebied in Congo,
waar hij Harry van de Ven al die tijd heeft
meegemaakt in de verschillende Bisdommen.
B E G R O
E T I N G
Wij mogen hier bijeen zijn, deze middag
, voor de laatste keer rond het wel is waar dode lichaam, maar toch de
levende aanwezigheid van onze dierbare Harry van de
Ven, in de naam van een liefdevolle en barmhartige God, die wij noemen mogen:
“Vader Zoon en Heilige Geest”.
Ik mag U deze middag
hier, in de Parochiekerk van Heythuysen, van harte welkom heten, U allen,
confraters, familieleden, vrienden en kennissen van onze goede Harry van de Ven. Hij zelf wil U ook welkom heten en U
allemaal van harte danken voor Uw aanwezigheid. Vele, vanuit Afrika maar ook
van elders zijn op dit uur innig met ons verbonden. Ze
hebben ons geschreven om ons hun deelneming te betuigen en te zeggen hoe graag
zij hier zouden hebben willen zijn.
AFSCHEID
Wij willen vanmiddag, met deze viering, afscheid
nemen van die goede Harry, zoals vele hem noemen, hem
met tegenzin uit handen geven en hem toevertrouwen aan de goede God, die wij nu
al horen zeggen: “Kom , goede en getrouwe dienaar,
treed binnen in het Koninkrijk van de Heer”. Wij willen hem begeleiden op zijn
weg naar volle ontplooiing van zijn menszijn in de nabijheid van de Heer
van alle Leven, om daar eeuwig te kunnen genieten van
Gods liefdevolle aanwezigheid.
Wij willen, samen met Harry,
God van harte danken van dit mooie, ja prachtige, missionaris leven.
Hij kon zelf ook zeggen : “Het is mooi geweest ! “. Natuurlijk had hij nog graag wat dingen
willen afmaken, de volledige wederopbouw van het hele complex van de parochie
van Badiya , het netjes overdragen van de parochie aan
de lokale clerus en zelf afscheid nemen van zijn geliefde mensen daar.
Ja , Harry was een bijzonder
mens en een uitzonderlijk missionaris. Daar zijn wij
God en hem ook zeer dankbaar voor. En dat
gaan we vieren.
Harry’s hart was in
Afrika, in Congo , in Ituri,
in Bunia en Badiya
gebleven, tot op het laatste bewuste moment. Congo en
de mensen daar, daar had hij het nog over. Daarom ben
ik ook dankbaar dat deze viering wordt opgeluisterd door Afrikaanse gezangen,
gebracht door een speciaal koor. Zo is Harry’s Afrika
duidelijk vanmiddag hier aanwezig tijdens deze
dank en afscheidsviering.
GEBED OM
VERGEVING
Worden we nu een ogenblik stil, vragen wij God, Harry en elkaar om vergeving
Wij hebben wellicht toch niet altijd Harry en elkaar in ieders eigenheid gewaardeerd, hem
en elkaar niet alle ruimte en vrijheid gegund en
elkaar niet altijd met voldoende eerbied en liefde benaderd. Wij vragen om
vergeving en zingen met het koor het
KYRIE
ELEISON
MOGE de liefdevolle Vader
zich over Harry en ons allen neerbuigen,
ONS door zijn Zoon Jezus zijn bevrijdende liefde
schenken,
En ons in zijn Geest omarmen en leiden tot de
volheid van eeuwig LICHT en LEVEN.
ONTSTEKEN VAN HET
LICHT
Harry heeft
in het leven van heel veel mensen licht gebracht. Juist in de meest
donkere momenten, in tijd van onlusten, oorlog en geweld. Hij is naast mensen
blijven staan in moeilijke omstandigheden en
heeft ze niet in de steek gelaten. Mag dat licht voor hen allen blijven
schijnen door de dankbare herinnering aan Harry’s
missionaire aanwezigheid in hun leven.
Mag ik neven en nichten uitnodigen om ieder een
kaars aan te steken rond het dode lichaam van Harry, als teken van het licht dat hij was en nog steeds is
in het leven van velen.
Wij zingen daarbij , met het koor het GLORIA : NZA IWISA BANZIO
OPENINGSGEBED
Al goede vader,
Wij zijn U dankbaar voor het mooie
missionaris leven van onze goede Harry van de Ven. Hij was en is ons en velen zeer dierbaar,
en gewaardeerd om zijn betrokkenheid op - en inzet voor mensen, voor het licht
dat hij velen bracht die in duisternis verkeerden; voor de hoop die hij bracht bij hen die de wanhoop nabij waren.
Wij moeten afscheid van hem
nemen, en geven hem vandaag uit handen. Wij vertouwen hem aan U toe
in de zekerheid dat hij nu reeds met volle
teugen mag genieten van het leven in Uw heerlijkheid.
In dankbaarheid gedenken wij hem. Laat hem te midden van ons voortleven, in de mooie herinneringen
die we aan hem met ons meedragen in ons hart.
Wij vragen U dat door Jezus, Uw Zoon en onze
broeder, die met U en de Geest leeft vandaag en alle dagen van ons leven tot in
uw heerlijkheid. Amen
EERSTE
LEZING
We gaan nu luisteren naar een 1ste lezing: De weg van de graankorrel. (Zie Johannes 12, vers 20-26) Mag ik Hans hiervoor uitnodigen.
De graankorrel is als het gebed van een mens in de nacht
Hij levert zich over aan onbekende machten.
In de zachte en warme geborgenheid van moeder aarde
Waar hij in stille omhelzing sterven gaat,
Om in vruchtbaarheid open te barsten tot nieuw leven.
De graankorrel. Het grote mysterie van leven en sterven.
Stilte. Eenvoud. Verborgenheid. Hij levert zich over.
Hij kent de donkerte van de aarde
Hij voelt de warmte van de zon
Hij drinkt de zaligheid van de regen.
De graankorrel ziet nooit de aar, maar hij gelooft erin
De weg van de graankorrel is de weg van ieder mens om
Tot volle ontplooiing te komen.
Tussenzang: Ina Sizee
Overweging: Provinciaal pater Jan Mol
HOMELIE
Ik heb als evangelie tekst voor de viering van vandaag
het begin van de bergrede gekozen: de zaligsprekingen
uit het evangelie van Mattheus 5. Ik dacht zo dat deze centrale tekst zeer
toepasselijk is op het prachtige missionaris leven van Harry. In zijn
47-jarig missionariswerk heeft Harry op zijn heel eigen wijze deze boodschap
beleefd, gestalte gegeven en uitgedragen.
Harry was zo een bijzonder man. Helemaal geen
hoogvlieger, maar weldegelijk een rustige, hard
werkende man, die zeer dicht bij zijn mensen stond, op hen zeer betrokken en
met hen zeer verbonden, niet opvallend, maar gewoon met de mensen op trekken.
Hij hield van zijn mensen en was ook door hen zeer geliefd.
Zonder enige pretentie, was hij gewoon aanwezig onder hen en viel op door op
een buitengewone wijze gewoon te doen.
Natuurlijk ging Harry na zijn priesterwijding in
1961 naar Congo en naar het “Lakske”, het voormalige vikariaat van Lac Albert,
op dat moment al bisdom Bunia geheten. Hij ging in de voetstappen van zijn
Heeroom, Jan Aarts, die daar al jaren werkzaam was.
Hij werd benoemd in de streek van de Kilendu taal,
een tamelijk moeilijke soudanese of nilotische taal. Hij ging er aan staan met
vertrouwen en groot verlangen zijn missiewerk daar te beginnen, in de
basispastoraal. Dat is zo gebleven heel zijn leven lang.
MULELE
OPSTAND IN BUNIA
Al gauw deden de eerste grote problemen zich voor
in dat grote land dat spoedig Zaďre genoemd ging worden. In 1964 brak de Mulele
opstand uit, en liep ook hij, zoals alle missionarissen, grote gevaren, ze
donken onder, verborgen zich, werden gevangen gezet, en werden vaak met de dood
bedreigd. In het bisdom Bunia hebben we toen 3 confraters verloren die door
geweld zijn omgekomen. Harrie werd met anderen geëvacueerd, maar zodra het kon
was hij weer terug op zijn post, om gewoon zijn werk door te zetten.
Jaren later moest hij weer een moeilijke periode
beleven. Door groot misverstand tussen de leiding van het bisdom en de
missionarissen, moest hij zijn werk in het Kilendu gebied opgeven. Hij moest
naar een ander gebied met een nieuwe taal. Het was een zware opgave, maar hij
ging de uitdaging met goede moed aan, en kwam zo in Badiya terecht, in het zuidelijk gedeelte van het bisdom met heel andere mensen en
gewoonten. Hij leerde ook daar de mensen kennen, te beminnen en zich voor hen
in te zetten.
BURGEROORLOG
Maar dan kwamen er weer nieuwe problemen. Een
burgeroorlog brak uit en ook Badiya werd in dat geweld meegesleurd. Moordpartijen, plunderingen, bedreigingen, vernielingen, hij bleef
zolang als het ging bij zijn mensen, en zette zich daarna totaal in voor de
wederopbouw van de parochie, niet alleen in de materiele zin maar zeker nog
veel meer om de menselijke wederopbouw. Hij was onvermoeibaar, en wist
heel veel mensen , ook hier in Europa achter zich te
krijgen om alles op alles te zetten voor het slagen van zijn inspanningen voor
zijn mensen.
Daarom was het voor Harry ook zo moeilijk, niet
alleen om zijn ziekte te aanvaarden die hem zo snel naar het einde bracht, maar
vooral ook omdat er nog zo veel te doen stond, omdat hij de zaken wilde afmaken en zorgvuldig wilde overdragen, als ook rustig
afscheid wilde nemen van zijn mensen. Het was bovendien ook zo moeilijk voor
hem in die laatste maanden om al die gevoelens te verwoorden en tot uitdrukking
te brengen .Maar ik ben er van overtuigd, hem kennende, dat hij deze offers
heeft gebracht, voor het welzijn van zijn mensen
EEN
GELIEFD PERSOON
En als ik dan zo al de reacties van
confraters, familieleden, vrienden en kennissen beluister naar
aanleiding van zijn overlijden, dan zie, luister en lees ik, dat Harry door
velen geliefd was, en bewonderd. Ik citeer:
“zijn eenvoud en rustig geloof, zijn grote betrokkenheid op mensen die hij niet
in de steek kon laten, zijn moed om telkens maar weer naar hen terug te keren
in die onrustige uithoek, zijn trouw.” Dat was Harry helemaal.
Toch een bijzonder mens, in het gewoon menselijke
naast mensen staan. Toen ik tot iemand van de familie zei dat ik vond dat ze zo
met zorg hem bleven omringen en na zijn dood zoveel deden om hem een mooie
begrafenis te geven, werd er geantwoord: hij was toch zo een bijzonder mens.
Hij is dat helemaal waard.
Ik mag nu ook wel verklappen dat door een aantal
mensen uit zijn vriendenkring eind vorig jaar al een aanvraag voor hem
werd ingediend tot het verkrijgen van een koninklijke
onderscheiding. Men moet dan motieven formuleren om aan te geven dat Harry die
wel degelijk waard is. Ik denk dat het echte motief is en blijft dat hij zo
bijzonder was en buitengewoon in zijn eenvoudige aanwezigheid bij mensen,ook in moeilijke en zelfs dramatische omstandigheden. En zo
heel gewoon Gods liefde voor ieder mens uitstralen en doorgeven.
Harry, heel veel dank voor wat jij als missionaris
was, voor ons een voorbeeld, voor vele een steun, voor allen
iets bijzonders dat jij ons hebt aangereikt. Het ga je goed. Blijf
vanuit de plaats waar je nu bent zorg dragen voor jouw mensen, maar ook voor
ons allemaal. Velen zullen je missen. Tot weerzien bij God.
GEBED OVER
DE GAVEN
Samen met brood en wijn, bieden wij vandaag onze
goede Harry van de Ven aan. Vol vertrouwen geven wij
hem uit handen . Wij vertrouwen hem U toe. Moge hij volledig openbloeien in Uw goddelijke aanwezigheid. Wij weten hem bij U in goede handen. Zijn leven hier
temidden van ons was geheel gericht op het verkondigen, en het doen ervaren van
Uw liefde voor ieder mensenkind. Mogen hij vanuit bij
U ons hier verder helpen met dezelfde weg te gaan als hij. Dat vragen wij U
door Christus onze Heer. Amen
SLOTGEBED
Heer wij zijn U dankbaar dat wij hier samen
waren en dus U hier aanwezig was in het WOORD dat U ons te horen gaf en
in de teken van brood en wijn, tekenen van de gave van
Uzelf aan ieder van ons.
Wij danken dat onze goede Harry
van de Ven hier vanmiddag voor het laatst lichamelijk onder ons aanwezig was.
Nogmaals danken wij U voor hert
prachtige missionaris leven van Harry. Dankbaar ook
dat U hem nu reeds hebt opgenomen in uw eeuwige
aanwezigheid.
Moge Harry onder ons
blijven voortleven in de mooie herinneringen die wij van hem hebben en vol liefde willen meedragen in ons hart.
Dat hij ons ook mag blijven inspireren de weg te
gaan die hij is gegaan en zo gesltalte te blijven
geven aan onze missionaris roeping.
Dat vragen wij door Kristus
onze heer. Amen
De viering werd beëindigd met een Marialied en een “In Memoriam”
van Aad Verduyn. En een slotwoord van Wim
Van de Ven.
Daarna werd de Absoute gebeden; en de begrafenis
had plaats op het kerkhof van
Sint Charles te Heythuysen.
MOGE HIJ
RUSTEN IN VREDE
Webmaster-NL |
![]() |